CINEMARCH

درخت جان

درخت و آدمی، به‌شکل شگفتی همانند هستند. هردو، نياز به تيمار و پرستاری دارند تا باليده‌شوند. درخت نيز مانند آدمی، بايد سالها به‌پايش نشست و رنج کشيد تا برپای خود بايستد و استوار بماند. کودک آدمی و نهال درخت، هردو به‌يک اندازه کم‌جان و آسيب‌پذيرند. در دوران بالندگی هم، اگر نيک بنگريم، يک درخت، چندان کم‌ارزشتر از آدمی نيست؛ آن‌هم با جايگاه سترگی که در زيست‌بوم آدمی دارد. درخت و آدمی، به‌هم وابسته‌اند؛ و هردو، از جانمايه‌ای يکسان هستی می‌گيرند. از اينجاست که بريدن يک درخت، گناهی کوچکتر از کشتن آدمی نيست. در برابر، آن‌کس که درخت را بزرگ‌می‌دارد، چه انسان والاجاهی می‌تواند باشد.
دی‌ماه امسال، پنجاهمين سالگرد مرگ مهندس کريم ساعی، بنيانگذار دانش جنگل‌شناسی در ايران است. آرامگاه او، همچنانکه خود خواسته‌بود، در صحن دانشگاه تهران است؛ و برای بازنمايی جايگاه والای او، يادآوری همين يک نکته بس که درختان چنار سربه‌آسمان ساييده دو سوی خيابان ولی‌عصر (پهلوی پيشين) تهران، يادگار اوست. پارک ساعی، که يکی از زيباترين گردشگاههای تهران است، چندسال پس از مرگ مهندس ساعی، در سال ۱۳۴۷، به‌ياد او ساخته و به‌نام پرآوازه او ناميده‌شد؛ تا او، هرچند که برای بسياری از ما شناخته نيست، همواره پايدار بماند.

+ يعقوب رشتچيان ; ۱٢:٠٤ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢۳ دی ،۱۳۸۱
comment نظرات ()